Otaczający nas świat potrzebuje niedojrzałych ludzi na bardziej dojrzałych stanowiskach, z zupełnie dojrzałym portfelem. Takie dorosłe dzieci kupują lepiej, dłużej żyją jako single, są sfrustrowane i można wykrywać u nich różne zaburzenia.
Dorosłe dzieci winę będą upatrywać wokoło siebie. Dlatego, że są dorosłe. Małe dzieci obwiniają siebie i są wpatrzone w dorosłych - oni są duzi, silni i od nich można się uczyć.
No chyba, że dorośli przyklękają i starają się być jak dzieci, aby uchronić je przez traumą rzeczywistości. Wtedy małe dzieci mają silnych kolegów, są przeświadczone o swojej mocy i kiedy zostają rzucone na głęboką wodę - toną.
Lecą w ich stron wtedy koła ratunkowe terapeutów i farmaceutyków.
Możecie spotkać się z teorią pustego naczynia. Jakoby małe dziecko przychodziło na świat jako puste naczynie, które napełnia się miłością. Jak się tego naczynia nie napełni to naczynie potem będzie cierpiało i naczyniem trzeba będzie się zająć terapeutycznie.
Dla kogo jest ten blog?
Jeśli trafiasz na tego bloga i masz zaburzenie typu border line to niektóre teksty mogą być dla Ciebie trudne w odbiorze. Pamiętaj, czytając, że pisane są z dobrym nastawieniem. Nie handlujemy farmaceutykami, nie zapraszamy na terapię. Chcemy, aby tak jak bliska naszym sercom osoba, cierpiący na to zaburzenie mogli podjąć normalną aktywność społeczną.
Niemniej jednak blog pisany jest bardziej pod kątem osób, które kochają bordera, które nie rozumieją co się dzieje i dlaczego cierpią obie strony.
Winni nikomu nie są potrzebni
Poszukiwanie winnych nic nie daje. Nie ma sensu ani obwinianie otoczenia, ani samego bordera o to, że ma takie właśnie zaburzenie osobowości. Jest tak jak jest i coś z tym trzeba zrobić. Trzeba uczyć się żyć. Ale dokonać przemiany może tylko ktoś, kto chce lub jest zmuszony okolicznościami do takiej wewnętrznej zmiany.
Leczyć czy konserwować?
Terapeuci przekonują, że zaburzenie jest nieuleczalne. Nie da się zmienić osobowości człowieka. Trzeba nauczyć się z tym żyć, trzeba zaakceptować i przytakiwać. Jednak są osoby, które wyszły z BDP. To jak w końcu jest? Uleczalne, czy nieuleczalne? Komu zależy, aby było nieuleczalne?
Znacie opowieści o najczarniejszej czerni?
Wszystko jest złe. Wszystko jest przeciwko. Nikt mnie nie kocha. Nikt nie lubi. Nie mam przyjaciół. Jestem za gruba. Mam nie-taki kształt twarzy. Cerę mam brzydką. Włosy nie-takie. Wszędzie jest gówno. Wszystko to gówno.
A życie wokoło normalne.
Wrogów nie widać. Przeciwników i spiskowców też. Kochający ludzie są, ale są odtrącani teatralnym gestem. Znajomi są i wydają się cieszyć ze spotkań. Ładna sylwetka. Więc gdzie jest to gówno?
Gówno jest na okularach.
Splot okoliczności i młodzieńczych wyborów doprowadził do zasrania własnych, wewnętrznych okularów. To dlatego lustro ciągle kłamie. To dlatego wszędzie, gdzie się nie spojrzy tam widać ciemność i gówno. No po prostu przesrane.
Blog Samczeruno.pl prowadzony przez Marka jest pełen dość kontrowersyjnych tematycznie tekstów. Pisany jest w sposób zmuszający do głębszej refleksji pomimo dość niewyparzonego języka autora.
Borderline. Pieprzenie stulecia
wybrany fragment obszernego wpisu na blogu:
"Borderline to jedna z form tego, co świat Ci oferuje. Najpierw Twoja Boska natura (możliwości których być może jeszcze nie znasz) zostaje zakryta fałszem a Ty nafaszerowany kłamstwami o winie, niegodności, cierpieniu i szlachetnej skromności, cudownie wyglądających ideałach, a później oferuje Ci pocieszenie za które płacisz wielką cenę. I tak mija Twoje życie... To największy przekręt jaki istnieje; chowają się przy nim dokonania Panów Balcerowicza i kolesi z igloo, OFE i "nasze" autostrady. Przykładem idealnym jest religia - najpierw wmawiają Ci cierpienie i niegodność, a gdy w efekcie cierpisz, obiecują że za pieniądze i wierność po śmierci uwolnisz się od cierpienia - które sami Ci "zainstalowali" w głowie powtarzaniem od niemowlęcia.
Czy rozumiesz co pragnę Ci przekazać? borderline to tylko jeden z efektów, jakie następują gdy dałeś się owładnąć światowym przyjemnostkom - a zapomniałeś o tym co jest naprawdę ważne; o miłości i szacunku do siebie"
A ja cierpię najbardziej, nie ty. Ty nie masz prawa tak bardzo cierpieć jak ja cierpię
- Czy da się porównać ludzkie cierpienie? Szczególnie gdy chodzi o cierpienie niefizyczne, o boleści duchowe, wewnętrzną, palącą pustkę?
- Czy bardziej cierpi ten, kogo dopadła pustka, czy bliska osoba, która nic z tym nie może zrobić?
- Czy lepiej jest kochać, czy być kochanym?
- Czy można oczekiwać od innych, w zamian odcinając się od czyichkolwiek oczekiwań?
Pytania trudne. Z odpowiedzią zaś trzeba uważać. Można skrzywdzić osoby o statusie szczególnie wrażliwych.
Książka polecana dla obu stron - przede wszystkim jednak dla tych, którym przyszło żyć z cierpiącymi na zaburzenie osobowości typu border line.
Bardzo prosto i jasno opisane problemy codzienne dotyczące komunikacji, wyrażania emocji i akceptacji osób o skrajnych emocjach.
Autorami są Randi Kreger i Paul Mason. Oryginalny tytuł: Stop walking on eggshells. Taking your life back when someone care about has borderline personality disorder.
Ten podręcznik, który zyskał uznanie nawet wśród psychoterapeutów zajmujących się leczeniem zaburzeń osobowości dostępny jest w polskim przekładzie Małgorzaty Oleszczuk dzięki Gdańskiemu Wydawnictwu Psychologicznemu.
Niezrozumienie problematyki zaburzenia border line prowadzi to wielu krzywdzących porównań. Można spotkać się ze stwierdzeniem, że "to żadne tam BDP - to lenie patentowane, które pasożytują na innych".
Trudno jest o konstruktywną polemikę z powyższym stwierdzeniem. Ci, którzy tak mówią nie zdają sobie widać sprawy z poziomu cierpienia i depresji osób dotkniętych tym zaburzeniem osobowości.
Psychoterapeuci starają się bronić swoich pacjentów tłumacząc to stosunkowo nowe zjawisko.
